Ah, zie je?

Indonesië is een typisch zuidoost Aziatisch land, waarvan ik er nu al meerdere heb mogen bewonderen. Grootste verschil met andere landen uit zuidoost Azië is dat dit zichtbaar een moslimland is, althans op Java. Het mooie aan wat ik in Azië heb gezien en dus ook in Indonesië vind ik het respect wat je hoort, ziet, voelt en ervaart. Uiteraard zijn er uitzonderingen en wil men ook geld aan je verdienen, desnoods met oplichting en ja er is ook volop corruptie. Maar dat voert niet de boventoon, integendeel. Overal zie je die glimlach, ze zijn geduldig en willen je graag tot dienst zijn, tot het nederige toe. Sommige mensen vinden een onderdanige houding een teken van zwakte, ik vind het eigenlijk een geweldige kracht die ik, om eerlijk te zijn, zelf amper beheers. Azië heeft in mijn ogen namelijk een JIJ mentaliteit, ze zijn vaak gericht op de ander. Wat kan ik voor jou betekenen, zonder er iets voor terug te willen? Het is over het algemeen ook een vredelievend volk. Daarna volgt de WIJ mentaliteit, men is ook trots op hun land en achtergrond. Op gepaste afstand volgt pas de IK mentaliteit. Bij ons in Nederland is het net andersom. We zijn vooral bezig met IK, what’s in for me? Er is ook zeker sprake van wij, hup Hollan hup, gedachte, alleen zit de JIJ mentaliteit er over het algemeen niet echt in. We zijn heus wel op elkaar gericht hoor, maar dan wel als onderdeel voor IK of WIJ.

Respecteren

Kortom, ik geniet van de mentaliteit van zuidoost Azië, mooi hoe ze alles en iedereen respecteren. Wanneer je het woord respecteren uit elkaar trekt krijg je re-spect-eren. Re betekent herhalen, spect is zien/kijken en eren spreekt voor zich. Oftewel herhaaldelijk kijken hoe je kunt eren. En dat zonder oordeel? Wow dat is knap! Wel mooi dat het werkwoord zien terug komt in de naam Azië.

De JIJ mentaliteit in Azië

Enkele voorbeelden die we in zuidoost Azië tegenkomen:

Fysiek zie je mensen hun hand op het hart leggen nadat je jezelf voorgesteld hebt. Daarnaast zie je heel vaak het “handen op elkaar” gebaar aangevuld met een lichte hoofdbuiging. Dit zie je als ze iets zeggen, welkom heten of als ze je bedanken. Opvallend genoeg bedanken ze je vaak ook terwijl ze zelf iets weggeven of gedaan hebben voor je.

Het verkeer lijkt soms een gecontroleerd zooitje. Maar iedereen die ineens opduikt krijgt rustig voorrang. Men toetert om te laten horen dat ze er zijn, geen toeteren om uit te foeteren dus. Laat staan dat de middenvinger wordt opgestoken.

In Jakarta kan iedereen gratis rijden in de city tour bussen. Super handig, maar ook perfect voor de locale bevolking. Je ziet dat deze optie heel veel rust brengt, geen criminaliteit en wel blijdschap. Goed initiatief dus! Alleen zijn die bijbehorende gratis tickets die ze uitdelen mij een raadsel. Wellicht om bij te houden hoeveel mensen er gebruik van maken? De begeleiders willen absoluut geen geld aannemen. Ik neem aan vanwege het respect wat er is voor de gemaakte afspraken met de overheid. Mooi!

In Azië hoor je vaak na afloop van een zin pa of po. Dat is een toegevoegd woordje om het respect aan te tonen richting een persoon die ouder is. Tegen toeristen zeggen ze om die reden vaak 'mister' of 'miss'. Daarnaast wordt er ook vaak broer of zus gezegd tegen elkaar. Puur om elkaar het wederzijdse respect te laten voelen.

Een jonge van het hotel op Bali heeft ons rondgereden in de omgeving van het hotel. Ondanks de hitte droeg hij een lange broek. Ik vroeg of hij het niet warm had en dat was het geval. Echter, vanuit beleefdheid voor de klant was het de bedoeling om een lange broek te dragen. Dezelfde jongen nodigde ons trouwens uit om bij hem te komen eten. Ook dat is een vorm om respect te tonen. Bij hem aangekomen bleek dat zijn ouders en het zoontje van zijn broer bij hem inwonen. Hij zorgt daarvoor omdat hij veel van ze houdt en zijn broer weinig tijd heeft vanwege zijn werk. Hij begreep niet goed waarom mijn vader van 77 alleen op een appartement woont ipv bij ons of bij mijn zussen. Heb het fenomeen bejaardenhuis met het schaamrood op de kaken maar niet uitgelegd..
 

Wetende dat Indonesië jarenlang onderdrukt is geweest door een nietsontziend dominant volkje wat beschamend veel leed en schade heeft aangericht, zou je verwachten dat het DNA van de gemiddelde Indonesiër is doordrenkt van woede, wraaklust, onmacht en onbegrip. Maar het tegenovergestelde is waar. In musea laten ze de onderdrukking zien, maar ze hebben er zichtbaar vrede mee. Wanneer ik zeg dat ik uit Nederland kom, het land van dat dominante volkje van weleer... kijken ze me eerder met medelijden aan dan met enige boosheid. Wederom heeft een reis mij weer veel gegeven.
 

Bedankt Azië! Ik zie ik zie weer even... wat jij al lang ziet, Azië

Andere blogs van Matteo lees je hier.